obiekty przyrodnicze - ogrody botaniczne, zoologiczne, dendrologiczne

   Założenie pałacowo-parkowe w Aleksandrowie zajmuje rozległy obszar o nieregularnym obrysie, rozciągający się wzdłuż ulicy Wyspiańskiego, wyznaczającej jego zachodnią granicę. Teren założenia jest lekko sfałdowany, opadający w kierunku północno-wschodnim, ze skarpą po stronie wschodniej, od północy zamyka droga polna wiodąca do jarów – tzw. "Doliny Szwajcarskiej". Po stronie południowej założenia wydzielona została część parku pełniąca obecnie rolę skweru miejskiego.
   Pałac usytuowany jest w zachodniej części parku. Osiami kompozycyjnymi i widokowymi parku są dwie drogi wewnętrzne prowadzące: jedna w kierunku północno-wschodnim, druga w kierunku południowo-wschodnim. Droga północno-zachodnia, utwardzana, wiedzie lekkim skosem od bramy z ulicy Wyspiańskiego na podjazd przed szczytem pałacu, i dalej wzdłuż jego frontowej elewacji w głąb założenia. Długa aleja założona w osi południowej pałacu, równoległa do ulicy (dawniej wjazdowa), przecięta została ogrodzeniem i jej część znajduje się w obrębie wygrodzonego skweru miejskiego.
   Park o charakterze krajobrazowym założony został na bazie istniejącego tu wcześniej drzewostanu i form naturalnych – jarów i dawnej glinianki, pełniącej funkcje stawu. Wokół niej nasadzono drzewa: szpaler okazałych wierzb, alejkę grabową, świerki. Na cyplu stawu znajdują się ruiny kolistej budowli ogrodowej, będącej romantycznym akcentem krajobrazowego założenia. W części północno-zachodniej parku duży masyw drzew ze szpalerowym nasadzeniem od strony ulicy, otacza polanę z pomnikowym dębem, rozciągającą się przed północną elewacją pałacu. Po południowej stronie pałacu duże trawiaste polany z pojedynczymi lub rozrzuconymi w niewielkich grupach drzewami o bogatym i zróżnicowanym składzie gatunkowym, przecięte aleją zakończoną przed elewacją pałacu gazonem obsadzonym świerkami. Na terenie parku rośnie 12 drzew uznanych za pomniki przyrody.