obiekty przyrodnicze - ogrody botaniczne, zoologiczne, dendrologiczne

Pod koniec XIX w. baron Leopold Kronenberg w swoich rozległych włościach na Kujawach, w nadziei na odkrycie złóż węgla brunatnego, finansował wiercenia poszukiwawcze. Zapewne spodziewał się odkryć coś cenniejszego niż wody siarczano-węglanowe, które w 1907 r. wypłynęły z odwiertu na terenie dzisiejszego Wieńca-Zdroju. Odkryte na tym obszarze kilka lat później duże pokłady borowiny przesądziły ostatecznie o tym, że wśród sosnowych nadwiślańskich lasów rozpoczęto budowę uzdrowiska. Wiosną 1923 r. wybudowano prowizoryczny budynek, w którym umieszczono 6 wanien. Uroczyste otwarcie Zakładu Zdrojowego odbyło się 12 sierpnia 1923 roku, a datę tę należy uważać za początek działalności uzdrowiskowej Wieńca Zdroju. Kurort zlokalizowany jest na terenie nizinnym, lekko falistym, pokrytym masywem lasów sosnowych o bogatym podszyciu z przewagą jałowca. Powietrze nasycone jest eterycznymi substancjami wydzielanymi przez drzewa iglaste.
   W lesie otaczającym uzdrowisko rośnie pomnik przyrody, dostojny dąb szypułkowy Dąb Siostry Amelii. Tajemniczo brzmiąca nazwa została mu nadana po tym, jak w latach 90. XX w., dzięki zaangażowaniu siostry Amelii Nosowskiej z Domu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo w Wieńcu-Zdroju, dąb uniknął wycięcia planowanego w związku z budową linii wysokiego napięcia.